ถึงเอ็กทีนจะทิ้งร้างแต่ก็มาโพสไว้สักหน่อยเผื่อคนสนใจ
 
ตอนนี้จั๊มเปิดรับแลก โปสการ์ดปีใหม่ 2015 อยู่จ้าา ลงชื่อได้ในนี้้้ 
 
 
 
 
>W</ ปิดฟอร์มวันที่ 20 ธ.ค จะได้มีเวลาปั่นเขียน1สัปดาห์ก่อนปีหน้า
มาแลกโปสการ์ดสคส.ปีใหม่ 2015 กันเถอะะ!!
 
เป็นธรรมเนียมว่าต้องอัพบล็อกวันสุดท้ายของปี 5555
 
สรุปงานตลอดปี2013
 
CG


 
Pixel
 
 

 
ปีนี้ไม่ขอบรรยายแบบว่ามันเยอะอะ 5555
 
สืบเนื่องเป้าหมายจากปีืที่แล้ว
 
(ก๊อบจากเอนทรี่เก่ามาโลดดด)
 
จากเป้าหมายใน2013
 
 
1.วาดรูปเก่งขึ้น..
 Mission Complete! - น่าจะเก่งขึ้นอะมั้งนะ...
 
2.พยายามทำอาร์ตบุคแฮนแมก..สร้างเกม หรือโดอะไรให้เป็นชิ้นเป็นอัน
Mission fail! - แฮนเมคไม่ได้แตะเลยครับ... เกมก็ไม่เสร็จ โดก็ไม่เสร็จไม่เป็นชิ้นเป็นอันมาก
 
3.ไม่ดองคอมมู..(ถ้าจะดองก็ถอนตัวละครออกบ้างบางคอมมู)
 Mission Complete! - ไม่ดอง ถอนออกไปบ้างแล้ว
 
4.ทำตัวให้ปกติขึ้นต่อไปเรื่อย...
 Mission Complete! - ปีนี้จั๊มปกติกว่าปีที่แล้วขึ้นเยอะเลย 'v'b*ห๊ะ
 
5.จงเข้ามหาลัยให้ได้...แล้วเจ้าจะได้คอมใหม่(?)
 Mission Complete! - เข้ามก.ได้คอมใหม่ อูอาาาา
 
6.ไปเลือกตั้ง(?)...
 Mission fail! - ใครใช้ให้เลือกตั้งมีตอนสอบGat Pat คงได้ไปหรอกนะ
 
 
 
สำหรับเป้าหมายปีหน้า 2014
 
1.วาดรูปให้เก่งขึ้น...พยายามทำตารางทุกเดือนให้มีงาน
2.ทำเกม หรือโด หรือโปรเจควาดดกอะไรก็ได้ ให้เสร็จสักชิ้น
3.จัดกิจกรรมเพจเมื่อมีคนไลค์ 333 ...
4.ทำตัวให้ปกติขึ้นไปเรื่อยๆ....
5.ไม่ติด F......
6.ไปเลือกตั้ง(?)จะรอบไหนก็จงไป....
 
ปล.ตอนนี้จั๊มเปิดรับแลก+แจก โปสการ์ดปีใหม่อยู่จ้าา ลงชื่อได้ในนี้้้
 
 
 

[EXA] Chapter1: Down the Rabbit Hole

posted on 14 Sep 2013 15:47 by ujang-jump
หมายเห็ด Entry นี้เป็นส่วนหนึ่งของ
 
 photo banneralice_zps53a235a2.png
 
 
♥♦♣♠♥♦♣♠♥♦♣♠♥♦♣♠♥♦♣♠♥♦♣♠
 
 
Main Event
 
Chapter1 - Down the Rabbit Hole
 
 
♦♣♠♥♦♣♠♥♦♣♠♥♦♣♠♥♦♣♠♥♦♣♠
 

"ผมเกลียดเมืองที่ผมอยู่"
"ผมเกลียดสิ่งที่ผมทำอยู่"
"แต่สิ่งที่ผมเกลียดที่สุดก็คือการที่ตัวผมทนในสิ่งที่เกลียดมาได้ถึง5ปี"

 

      เมืองที่ผมอาศัยอยู่เป็นเมืองที่เจริญรุ่งเรือง ก้าวหน้า
ในแต่ละวันจะมีคนคิดนวัตกรรมใหม่ๆได้อยู่ตลอด
เทคโนโลยีกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตผู้คน

คงไม่แปลกที่เมืองนี้จะเป็นเมืองในฝันของใครๆหลายๆคน

 

"ถ้ามองจากมุมมองของคนนอก...."

 

   เมืองที่ผมอาศัยอยู่เป็นเมืองแห่งการแข่งขัน ทำงาน
ในแต่ละวันทุกคนต้องคิดนวัตกรรมใหม่ๆเพื่อให้ก้าวหน้าเหนือคนอื่น
ชื่อเสียงเป็นสิ่งสำคัญที่สุดของชีวิตผู้คน

คงไม่แปลกที่คนในเมืองนี้จะทำงานโดยไร้ซึ่งการหยุดพัก

 

 

 

เท่าที่ผมจำความได้พ่อแม่ของผม

ก็พยายามปลูกฝังค่านิยมของเมืองกับผมตั้งแต่สมัยเรียน

เพื่อชีวิตที่ดีเด็กๆต้องเรียนให้จบ

แล้วออกมาทำงานให้ไวที่สุดเท่าที่จะทำได้
ยิ่งจบด้วยอายุน้อยเท่าไรยิ่งได้เปรียบ

ผมถูกปลูกฝังค่านิยม และ ทำตามค่านิยมนั้นเรื่อยมา
จนผมเรียนจบ ออกมาทำงานตอนอายุ10ปี

ทุกๆวันผมทำงานตั้งแต่เช้ายันค่ำ ไม่มีซึ่งวันหยุด

ไร้ซึ่งเวลาพัก
เว้นก็แต่เวลาอาหาร และ ตอนนอนหลับ

 


เป็นเวลากว่า 5 ปี

 

ในที่สุดความอดทนของผมก็ถึงจุดสูงสุด
ผมไม่สามารถทนใช้ชีวิตแบบนี้ต่อไปได้
ทรัพย์สินเงินทอง ชื่อเสียงไม่ใช่สิ่งจำเป็นกับผมอีกต่อ
ในยามผมสามารถทิ้งมันไปได้ เพื่อสิ่งที่ผมต้องการ

แต่.....
แต่ผมจะออกจากชีวิตแบบนี้ได้อย่างไร....

แล้ว.....


แล้วอะไรละ

คือสิ่งที่ผมต้องการ....

 

  

"นั่นเป็นตัวตนของนายจริงๆแน่หรอ"
เสียงของใครบางคนดังขึ้นมา

ผมหันไปตามเสียงนั้น

"กระต่าย..."
"กระต่าย...พูดได้!!!"

"ให้ฉันช่วยไหม..."
กระต่ายใส่ผ้าคาดตาตัวนั้นยื่นข้อเสนอ

 

 

 

 

 ไม่ทันที่ผมจะได้ตอบ เจ้ากระต่ายตัวนั้นก็กล่าวออกมาว่า

 

"ตอบช้าไป ฉันตัดสินใจให้นายแล้ว!"

พร้อมกระโดดเข้ามาถีบผม


ผมกระเด๊นไปนอนคาเตียง

 

ในไม่ช้า พื้นก็เริ่มสั่น สั่น สั่น แล้วแตก
เตียงของผมทะลุโร่งลงไป

สิ่งสุดท้ายที่ผมเห็นก่อนที่ผมจะตกลงมาไป 
คือภาพของใครสักคนที่โผล่หน้ามาดู

 

ก่อนที่เขาจะหายไป

และผมจมดิ่งเข้าสู่ความมืดมิด

.
.
.
.
.

.

.

.

.

ผมค่อยๆ ลืมตาขึ้น

ผมไม่รู้ผมหลับไปนอนเท่าไร

"แล้วที่นี่มันที่ไหนละเนี่ย.."
ผมถามเล่นๆ ไม่ได้หวังซึ่งคำตอบ

แต่กลับมีเสียงดังลอยมา
"ที่นี่คือ วันเดอร์แลน ที่นี่คือ วันเดอร์แลน ที่นี่คือ วันเดอร์แลน ..."

ไม่มีผู้ใดอยู่บริเวณนี้ แต่กลับเสียงแอคโคดังกลับมา
ไม่แน่อาจเป็นเสียงตอบจากป่า จากภูเขา ก็ได้

ขนาดกระต่ายผูกผ้าคาดตาพูดได้ยังมี
ขนาดพื้นในห้องนอน ยังทะลุ พาผมมาที่นี่ได้
ป่า หรือ ภูเขาจะตอบมาเป็นเสียงสะท้อนก็คงไม่แปลก

ที่นี่สมกับชื่อ "วันเดอร์แลน" จริงๆ
ดินแดนมหัศจรรย์ ไร้กฎเกณฑ์ ไร้เหตุผล
.
"ไร้เหตุผล"
.
งั้นถ้าเป็นที่นี่ ก็จะไม่มีจำเป็นต้องแข่งขัน ไม่ต้องก้าวหน้า ไม่ต้องสนเรื่องชื่อเสียง

 

นั่นเป็นตัวตนของนายจริงๆแน่หรอ

คำพูดของกระต่ายผูกผ้าคาดตาดังขึ้นในหัวผม..

 

ผะ..ฉะ...ฉันสแยะยิ้มยิงฟันอย่างมีความสุขที่สุดแบบที่ไม่เคยมาก่อน

 

"ที่นี่แหละ ฉันจะเป็นตัวของฉันเองให้ถึงที่สุด จนถ้านายมาประสบพบเกิดฉันอีกรอ

บ ฉันจะแสดงให้นายดูตัวตนที่แท้จริงของฉัน ฮะ ฮะ ฮ่า...ฮิ....ฮิ....ฮิ"

 

.
.
.

 

ดินแดนที่ฉันอยู่นั้นเป็นสุดแสนประหลาดแสนสุด
แต่ละวันผู้คนสุดหรรษาสุดสนุกสุดสุขสุดสัน
เหตุผลไม่ใช่สิ่งจำเป็นต่อผู้คน ไม่นานรอยยิ้มฉันก็ผุดเยอะขึ้นเรื่อยๆ
คงไม่แปลกที่ฉันจะถือกำหนดกำเนิดใหม่เป็น

 

【 แมวมากยิ้ม 

 

 

 

 Chapter1: Down the Rabbit Hole end...

 

 ♥♦♣♠♥♦♣♠♥♦♣♠♥♦♣♠♥♦♣♠♥♦♣♠♥♦♣♠

 

ไม่รู้จะพูดอะไรเหมือนกัน ทำงานแนวนี้ก็แปลกดีสนุก...

 

ตอบเม้นโซน

@bakeneko - ก็ลายเส้นจั๊มแหละแฝด แค่ไม่ตัดเส้น เน้นลงสีพื้นขาวดำ ดูแปลกตาดีใช่ไหม?

 

 ♥♦♣♠♥♦♣♠♥♦♣♠♥♦♣♠♥♦♣♠♥♦♣♠♥♦♣♠